Het is feest
4 augustus 2017
De taxichauffeur probeert ons naar de oude kathedraal te brengen, maar stuit steeds op wegblokkades. Alle wegen zijn afgesloten voor de parade van vanmiddag, legt hij uit.
Dus staan we die middag in de schaduw van een boom langs de route van de parade van paarden en ruiters. Gezinnen en familieclubjes verzamelen zich en doen zich tegoed aan de gefrituurde kippen, kaastortilla’s, watermeloenen, suikerspinnen en met rood glazuur gezoete zoete appeltjes die door de massaal toegestroomde verkopers worden aangeboden.
Een jongen sleept een namaakpony met zich mee. Samen met zijn moeder probeert hij mensen er toe te bewegen een foto te maken van hun kind op de pony. Ondertussen probeert iemand ons een cowboyhoed te verkopen. Vooral Edith zou hij erg goed staan en bovendien is hij erg goedkoop. Een zonnebril dan, kijk toch wat een prachtige monturen.
Dan komen er drie jongens aan op een paard. Het lijkt of ze het officiële begin van de parade niet wilden afwachten en vast hun eigen feestje vieren. Even later komt er een busje aanrijden, met luidsprekers op het dak. Een stem maant iedereen aan de kant te gaan om ruimte te maken voor de paarden. En we moeten vooral goed op onze kinderen letten. We zien een groep van ongeveer dertig ruiters, allemaal met een grote hoed. Op een ruiter na. Die wordt teruggestuurd. Dat kan natuurlijk niet. Er komt een nog grotere groep ruiters, we zien lasso’s, laarzen met sporen, leren beenkappen, heel stoer allemaal. Veel ruiters hebben een biertje in hun hand. Sommigen roken een grote sigaar. Er zijn ook vrouwelijke ruiters, maar die zijn ver in de minderheid (hoewel, als ik naar mijn foto’s kijk, lijkt het of er bijna alleen vrouwen aan de optocht deelnemen. Tja, dat is dan weer een heel ander verhaal).
Er komt een blaaskapel langs. Ze zitten achterop een pick-up truck en storen zich niet aan de onrust die ze bij de paarden veroorzaken. Nog meer ruiters, weer een blaaskapel en nog meer ruiters. We lopen een eindje met de optocht mee. Er is een omheining neergezet, waarschijnlijk met de bedoeling de ruiters en het publiek van elkaar te scheiden, maar het werkt niet. Het publiek is aan beide zijden van de omheining in even grote getale aanwezig. Een politieagente die komt aanlopen heft haar handen in wanhoop, maar ze grijpt niet in.
Het publiek juicht de ruiters enthousiast toe. In ruil laten de ruiters hun paarden allerlei dressuuroefeningen doen, de ene keer wat succesvoller dan de andere. We blijven weer staan. Nog meer ruiters, nog meer blaaskapellen. Heel veel bier. Dan komt er weer een busje. Het einde van de optocht. Het busje heeft grote luidsprekers op het dak. Daar klinkt muziek uit. Het is onmiskenbaar een feestdag in Managua, Nicaragua.
