Feest

11 augustus 2014

Deze week wordt Maria hemelvaart gevierd in Granada. Het feest begint deze middag met de stierenrennen. Zoiets als bij het

San Fermin feest in Pamplona. Maar dan op z'n Nicaraguaans. Zo is er anders dan in Pamplona, geen afzetting en kunnen de stieren in feite iedere kant op die ze willen. Het is dan ook heel erg gevaarlijk, zo wordt me verteld. Wellicht kun je beter in je hotel blijven, zeggen sommigen. Mensen die hier wonen, weten waar ze kunnen schuilen, jij weet dat niet.

Als ik op het centrale plein aankom, waar het einde van de door de stieren te rennen route zou moeten zijn, hebben zich al honderden mensen op het plein verzameld. Het muziekpodium is helemaal vol, maar de meeste mensen staan op de trappen en de terrassen van de koloniale gebouwen rondom het plein. De vele verkopers op het plein houden hun winkeltjes zo lang mogelijk open, maar als het tijdstip van de stierenrennen nadert, pakken ze alles in en klimmen in de bomen waar hun stalletjes onder staan.

Ik kies een plek op de kruising van het plein met de straat waar de stieren vandaan zouden moeten komen. Ik sta achter enkele slordig neergezette, maar stevige hekken.

Ongeveer een half uur nadat de rennen hadden moeten beginnen, blijkt waarom de hekken waar ik achter sta, zo slordig zijn neergezet. De policia turistica verplaatst de hekken en sluit zo het plein af.

Komen de stieren niet het plein op, vraag ik aan de agente. Nee zegt ze, hier voor het plein is het einde. Maar wat doen al die mensen dan hier rondom het plein en in de bomen als hier geen stier komt. Dat weet ik niet, zegt de agente, maar op het plein komen geen stieren.

Na nog ongeveer een half uur wordt er geroepen: daar komen de stieren. Grote paniek volgt. Iedereen die zich nog in de straat bevindt vanwaar de stieren moeten komen, begint naar het hek te rennen waar ik achter sta, en er overheen te klimmen.

Ik zie twee kleine angstig uitziende stieren een goed heenkomen zoeken, maar door de chaos zie ik geen kans een foto te maken van het tafereel.

Omdat het nogal mee lijkt te vallen met de risico's, begin ik de straat in te lopen richting de plek waar de stieren vandaan moeten komen. Met enige regelmaat wordt er geroepen: daar komen de stieren. Iedereen begint dan paniekerig te rennen, maar het is telkens vals alarm.

De straat waar ik loop wordt steeds drukker, er zijn inmiddels duizenden mensen, een stier zou er echt niet meer door kunnen. Wel komen er grote aantallen gaucho's langs die hun paarden behendig door de menigte voeren.

Dan begint het te regenen. Dat doet het meestal 's-middags om een uur of vier, maar dit keer is het echt een ongelooflijke stortbui. Er gebeurt iets vreemds. Tot nu toe zag ik de mensen bij regen steeds zoeken naar een afdak om vervolgens rustig de regenbui af te wachten. Nu begint echter iedereen te springen in de regen en laat men zich volledig natregenen. Er wordt nog ongeveer dertig keer geroepen: daar komen de stieren, en iedere keer begint iedereen weer te rennen maar er is geen stier meer te zien.

De enorme mensenmassa trekt vervolgens langzaam richting het centrale plein, en vandaar over de hoofdstraat naar het strand.

Ik heb inmiddels mijn toevlucht gezocht in een restaurant in een heel mooi koloniaal gebouw met een grote binnentuin en zie de stoet langstrekken. Normaal zijn de Nicaraguanen heel netjes met hun kleding, maar daar is nu niets van te merken. Ze lopen door de goot waar het water in grote hoeveelheden doorheen stroomt, mannen lopen met ontbloot bovenlijf, ze gooien met water en bier en af en toe wordt er geroepen: viva Nicaragua!

Het is duidelijk: het is feest!