De Rivierbootrace
21 augustus 2017
Het is 34 jaar geleden dat ik voor het eerst in Nicaragua was. Ik heb een erg prettige herinnering aan de rivierboot die me destijds in ongeveer zes uur tijd van Bluefields naar El Rama bracht, over de Rio Escondido. De Rio Escondido slingert door de jungle en de boot voerde ons in een prettig traag tempo langs kleine boerderijtjes, verspreid in de jungle, waar bewoners naar de oever kwamen om te zwaaien naar de reizigers die op hun beurt weer terugzwaaiden en allerlei vriendelijke woorden toeriepen.
Toen Edith en ik besloten om samen door Nicaragua te reizen, vond ik dat de tocht over de Rio Escondido in ieder geval deel moest uitmaken van het programma. Dus zo vonden we onszelf om 5 uur ’s-ochtends op een verlaten kade in Bluefields, op tijd voor de boot van half zes. De boot lag al klaar, zo zag ik, iets kleiner dan 34 jaar eerder, met minder ruimte om op het dek te lopen, maar dat leek me geen probleem, hoewel 6 uur lang stil zitten op een plastic stoeltje me ook weer niet het meest aantrekkelijke onderdeel van de reis leek. Aan de andere kant van de kade lagen nog enkele kleinere boten, 15 zitplaatsen, zonder dak en twee grote buitenboordmotoren.
Al snel begint het vol te lopen in de wachtruimte. Om half zes zitten er zo’n 60 mensen te wachten op de boot. Dat past nooit, zo stel ik vast, tijd om eens te informeren. Geen zorgen, gaat allemaal goed, jullie zitten in de eerste boot, zo wordt me verteld. Inmiddels zijn enkele mensen begonnen een van de kleine boten met de grote buitenboordmotoren klaar te maken voor vertrek (accu vervangen door die uit een andere boot, bijvullen jerrycan met benzine, drogen van de zitplaatsen met een viezige spons), maar onze rivierboot blijft vooralsnog onaangeroerd.
Plotseling, het is inmiddels kwart voor zes, staat iedereen op, dus dat doen wij ook maar, naast onze koffer die we al strategisch hadden neergezet. De eerste groep mag naar de boot. Halverwege de kade wordt de bagage gecontroleerd door enkele militairen. Vervolgens worden we naar de boot gedirigeerd. Tot mijn verrassing niet de grote boot met het dak, maar de kleine open boot met de buitenboordmotoren. Omdat de controle van onze koffer erg lang duurde, komen we als laatste aan bij de boot en mogen we helemaal vooraan zitten, met ons gezicht naar achteren.
De boot vaart naar achteren, maakt een korte draai en VROEOEOEOEOEOEOEMMMMM , daar gaan we. Hoog opspattende boeggolven en een enorm spoor van hekgolven achter ons. Het lijkt wel of we deelnemen aan een race. Geen prettig voortkabbelen, geen zwaaiende boeren langs de kant, in minder dan twee uur zijn we in El Rama; Nicaragua gaat mee met de vooruitgang.