Het reservaat

24 augustus 2017

Waar dan? Vraag ik. Volgens de gids zit er een Toekan in een boom iets verderop, maar ik zie niets. In die boom daar, naast die dode boom en dan op de derde tak naar rechts. Ik zie nog steeds niets, maar dan zie ik iets bewegen. En ja, daar zit ie, de Toekan, Grote gele snavel, rood, iets van blauw en zwart. Prachtig.

We zijn in natuurreservaat Indio Maiz, een gebied groter dan Overijssel, vrijwel ongerepte jungle. Het is modderig, af en toe regent het, maar de natuur is overweldigend. We zagen een heel erg kleine rood-zwarte pijlgifkikker, apenfamilies die door de bomen trekken op zoek naar eten en daarbij van boom naar boom springen, Leguanen met die vreemde kam op hun rug, bijna niet te zien (voor mij dan, de gids heeft er geen moeite mee) omdat ze deel lijken uit te maken van de tak waar ze op zitten.

Weer probeert de gids me iets te laten zien, een luiaard, zegt hij. Ik zie echt alleen maar bladeren. Maar dan, met de verrekijker, zie ik hem toch. Op een tak, heel langzaam beweegt hij een poot naar een blad, trekt het blad naar zich toe en stopt het in zijn mond.

We trekken verder met de boot over de Rio San Juan. Bij een zijtak aangekomen, laten we de boot achter en gaan met een kano verder. De geluiden van de jungle, het heldere water, de stroomversnellingen waar we tegenop roeien.

Nog verder met de boot over de San Juan. We komen nu bij een andere zijtak. Het water dat vanaf hier de San Juan inloopt, komt van een waterval. We klimmen tegen de rotsen op en kunnen achter de waterval komen. Als we weer in de rivier staan komen honderden visjes aan onze benen zuigen. Terwijl we lunchen, trekt er een apenfamilie door de bomen vlak naast ons.

We zijn weer op de terugweg. Plotseling neemt de gids gas terug en stuurt de boot opzij. Een krokodil, roept hij. En inderdaad, dit keer heb ik geen moeite met het waarnemen van het dier. Behoorlijk groot, zeg ik. Nee, hij is klein, hij is nog jong, zegt de gids.