De oude man en de bus
13 augustus 2014
Vorige week heb ik een excursie gemaakt naar een koffieplantage op de helling van de Mombache vulkaan. Nu probeer al een aantal dagen om een excursie georganiseerd te krijgen naar de top van de vulkaan. Dat lukt niet, omdat er alleen excursies voor groepen georganiseerd worden; ik ben nu eenmaal geen groep. Vanmiddag ga ik daarom in mijn eentje op pad.
Ik zit in een bus die in de felle zon op het busstation (een modderig veldje van10 x 10 meter, bezaaid met afval) staat te wachten tot hij vol is. Een oud vrouwtje komt naast me zitten en even later beginnen we te rijden. Kort nadat we zijn vertrokken blijkt dat er nog een heel erg oud mannetje in de bus staat. Het oude vrouwtje naast me staat op om de nog oudere man een zitplaats te geven. Nee, nee, zeg ik, blijft u maar zitten en laat mij maar staan. Dat hoeft niet, zegt het vrouwtje, ik hoef maar een klein stukje mee.
Waar moet deze meneer naar toe, vraagt het oude mannetje naast me aan de oude mevrouw. Naar de mombache vulkaan, zegt het oude vrouwtje. Ik vertel hem wel waar hij uit moet stappen zegt het mannetje tegen de vrouw. Vervolgens richt hij zich met ernstige blik naar mij. I tell you where! Zegt hij, terwijl hij met zijn handen een geruststellende beweging maakt. Fijn, bedankt, zeg ik. Thanks, voeg ik er nog aan toe. De man heeft een vastberaden blik in zijn ogen en het is duidelijk dat ik me geen zorgen hoef te maken. Na een aantal kilometers, draait de man zich nog een keer naar me toe. Not now, zegt hij, het is nog een flink stuk, not worry, en hij maakt weer een geruststellend gebaar met zijn handen.
Als we bijna bij de plek zijn waar ik moet uitstappen, legt de man zijn hand op mijn been en met zijn andere hand gebaart hij dat het moment is gekomen om uit te stappen. Ik stap het gangpad open leg mijn hand op de schouder van de man (dat doen de Nicaraguanen ook steeds bij mij), heel erg bedankt, zeg ik, dat was erg vriendelijk van u.
Het is niets, zegt de man.
Terwijl ik naar voren loop door het gangpad, maakt de bus ineens een scherpe draai naar de berm en remt hard om mij uit kunnen laten stappen. Ik zit plotseling bij iemand op schoot. Dat vindt iedereen erg grappig.