Stop! Politie!

Meestal hoeven de busjes waar we in zitten alleen maar even te stoppen bij de politiecontroleposten en mogen we vervolgens meteen doorrijden, soms worden wat willekeurige identiteitsbewijzen gecontroleerd (waaronder uiteraard die van Arja en mij), maar problemen heft het nooit opgeleverd. Dit keer lijkt er meer aan de hand, de chauffeur voert een heftige discussie met de politiebeambten. Na ongeveer een kwartier mag het busje dan toch zijn tocht vervolgen. Bij de volgende post echter, vijf kilometer verder, staan we opnieuw een kwartier stil. Weer zo’n vijf kilometer verder, worden we nog langer stilgezet. Passagiers eisen hun geld terug. Na zo’n half uur krijgen we te horen dat het busje niet verder mag. Iedereen stapt uit, de conducteur begint de passagiers geld terug te geven. Wanneer we met z’n allen met onze bagage in het stoffige niets staan, geeft de politiecommissaris alsnog toestemming om door te rijden.

We hebben besloten om de reis naar Lilongwe niet met de particuliere minibusjes te maken, maar met het door de overheid georganiseerde openbare vervoer. Die minibusjes worden zo verschrikkelijk vol gepropt met mensen en hun bagage dat het gewoon niet leuk meer is. We willen iets meer luxe. Zo staan we om zes uur in de ochtend bij het busstation in Monkey Bay te wachten op de bus, samen met een tamelijk grote groep medepassagiers en een enorme hoeveelheid bagage. We dachten dat Monkey Bay het vertrekpunt van de bus was, maar als de bus komt voorrijden zien we tot onze schrik dat de bus al vol is. Waar moeten al de passagiers die net als wij staan te wachten dan zitten? Zo vragen we ons af. Het antwoord is: een bestorming! De bus staat nog niet stil of iedereen stort zich met z’n bagage op de ingang van de bus. Wij, onervaren als we zijn, staan natuurlijk achteraan, hoewel we bijna als eerste bij het busstation stonden te wachten. Zes uur en ontelbare haltes later, als we volledig verkrampt zijn doordat we ons niet kunnen bewegen, komen we bij een van de talloze politieposten. Blijkbaar is er een misverstand tussen de politie en de chauffeur. De chauffeur denkt dat hij verder mag, maar de politie is van mening dat toestemming nog niet is verleend. De politie zet de achtervolging in, laat de bus stoppen, trekt de vergunning van de voorruit en rijdt terug naar de politiepost. De bus mag zonder vergunning niet verder rijden en we staan met de pakweg 70 andere passagiers en een enorme berg bagage nu echt in het midden van nergens en moeten maar uitzoeken hoe we in Lilongwe komen.